Көмөш туй (хикәйә)
Шул тиклем ғәрләнде Зәүрә, әйтеп аңлатырлыҡ та түгел. Йөрәге дөпөлдәп тибеүгә күҙ алдары ҡараңғыланды, тамағы кипте. Йүгереп сығып та китер ине, аяғын ҡуҙғатырлыҡ әмәле ҡалмағайны. Әҙерәк тынысланғандай булғас, әйләнәһенә күҙ һалды: Әминәнең ҡолағына ире нимәлер шыбырлай, кухняла һауыт-һаба йыуған Рәйсә менән Илшат сөкөрләшә. Был минутта ошо өйҙәге бөтә ҡатындарға ла ирҙәре: «Яратам һине, яратам һине...» тип әйтәлер кеүек тойолдо Зәүрәгә.